नपिउँनु थियो पिईसकें अब बाँकी प्याला साँचु किन?
डग्मगाउँने यी कदमलाई म सम्हालेर नाँचु किन?

छोडेर त आईसकें तिम्रो आफ्नै अभिमानको शहर
निठूरीको यादै यादमा तड्पीएर अझै बाँचु किन ?

खेल्न सम्म खेलिसक्यौ कोमल मनको यो बगैंचामा
जानी जानी अब आफ्नै फूलको डाँली भाँचु किन?

जति धुन खोज तिमी कालो मन त आखिर कालै हुन्छ
छातीबाटै हटाएको तिम्रो तस्विर आँखा भरी टाँसु किन ?

चुडीगयो हाम्रो प्रेममाला कमजोर धागो बाटिएछ
झरी सके कता कता फूल प्रीतको टिंपी अब गाँसु किन ?

Really i found it nice poem.Enjoy gusy.
Author ....Prawash